حریم خصوصی پنهانی من

از وقتی که یادم میاد تنها راه تخلیه خودم رو نوشتن دیدم.از همون موقع شروع کردم.هنوزم اون نوشته های کودکانه رو دارم که باز شدن اون دفتر ها مث دریچه زمانه واسم و منو پرتاب می کنه به اون دوران. نوشته هام هم با من بزرگ شدن.هر حادثه ای اونا رو به رنگی در آورد و هر کی که اومد و رفت یه ردپایی توشون گذاشت.خوب یا بد تلخ یا شیرین همه اون نوشته ها واسم عزیز بودن و هستن.یه جور هویت. نمی دونم چی شد که نوشتن رو به اجبار ترک کردم و هر بار ننوشتن بهم فشار آورد یه سری نوشته های مصنوعی و غیر واقعی بود که ردیف می شد.تزلزلی که پیش اومد بعدش اومدن عشق واقعیم به زندگیم.عشقی که تنها بدیش گرفتن حریمم از من بود.خدا رو شکر نا راضی نیستم ولی ذات من نیاز به اون حریم داشت.شاید اینجا بتونم پیداش کنم